Nudności w VR i AR? Już nie...

Możliwości, jakie dają wirtualna i rozszerzona rzeczywistość, są nieograniczone. Czym jednak dokładnie jest „cybersickness”?

Nieograniczone rozwiązania

Technologia VR/AR to sposób, w jaki łączymy się z interaktywnymi środowiskami, ludźmi, informacjami i doświadczeniami. Począwszy od w pełni immersyjnych wirtualnych światów, aż po rozszerzone hologramy nakładane na świat rzeczywisty — te szybko rozwijające się nowoczesne narzędzia transformują wszystkie sektory przemysłu na całym świecie. Prawie jedna trzecia kadry zarządzającej uważa bycie pionierem w aplikacjach VR/AR za kluczowe w najbliższej przyszłości. Widzą oni w VR/AR rozwiązanie krytycznych problemów biznesowych poprzez dostarczanie wysoce skutecznych szkoleń pracowników, usprawnianie codziennych operacji produkcyjnych i redefiniowanie doświadczeń klientów.

Dzięki VR/AR pracownicy mogą zanurzyć się w wirtualnych środowiskach służących szkoleniom, edukacji, marketingowi, profilaktyce i nie tylko. Wdrażając technologie XR na halach produkcyjnych, organizacje mogą znacząco obniżyć koszty, angażować pracowników w nowy, ekscytujący sposób, poprawiać bezpieczeństwo i wprowadzać model pracy przyszłości. VR/AR jest również przeznaczone do celów komercyjnych, umożliwiając konsumentom zdalne testowanie produktów, poprawiając zdalne wsparcie klienta i wspierając interaktywny branding.

Czym jest cybersickness?

Cybersickness to forma choroby lokomocyjnej, której użytkownicy mogą doświadczać podczas immersyjnego kontaktu z technologiami VR/AR, jeśli nie zostały one zaprojektowane w odpowiedni sposób. Kluczem do skutecznego uniknięcia cybersickness jest utrzymanie minimalnej liczby klatek na sekundę oraz przestrzeganie fundamentalnych zasad tworzenia aplikacji. Innymi słowy, ludzki mózg jest w stanie wykryć niską liczbę klatek na sekundę (FPS). O ile na standardowym ekranie może to wyglądać po prostu na brak płynności („klatkowanie”), w VR Twój mózg rozpoznaje to, nawet jeśli nie jesteś tego w pełni świadomy, i zaczynasz odczuwać nudności.

MUSIMY ZAWSZE unikać tego wrażenia poprzez poprawne i profesjonalne tworzenie aplikacji VR/AR. W VR SPACE tworzymy wszystkie nasze aplikacje tak, aby mogły być używane przez ogół społeczeństwa — całkowicie bez efektu cybersickness!

Po dłuższej ekspozycji (kilka godzin, choć jest to kwestia indywidualna), użytkownik może doświadczyć objawów takich jak zmęczenie oczu, dezorientacja, pocenie się lub nudności. Objawy te mogą utrzymywać się przez kilka minut po zakończeniu sesji. Spotkaliśmy się z firmami, w których strach przed cybersickness znacząco hamował wdrażanie technologii VR/AR. Wyeliminowaliśmy jednak te obawy poprzez bezpośrednie doświadczenie z naszymi aplikacjami; inwestorzy sami przekonali się, że podczas krótkotrwałej ekspozycji nie odczuwają niesławnego efektu nudności.

Należy jednak zaznaczyć, że niewielki procent populacji jest bardziej wrażliwy na tę technologię i może odczuwać dyskomfort nawet po krótkiej chwili. Są to zazwyczaj osoby cierpiące na silną chorobę lokomocyjną w pojazdach, wrażliwość na noszenie okularów przeciwsłonecznych itp.

Inną częstą przyczyną cybersickness jest tzw. „efekt pociągu”. Dzieje się tak, gdy na przykład siedzisz nieruchomo i nie czujesz fizycznego ruchu, ale wzrokowo widzisz, że otoczenie wokół Ciebie się porusza. Możesz tego doświadczyć w prawdziwym życiu, patrząc przez okno pociągu. W wirtualnej rzeczywistości działa to tak samo; jeśli uruchomisz symulację kolejki górskiej — która wiąże się z ekstremalnym ruchem — siedząc statycznie na krześle, konflikt sensoryczny między bodźcami wizualnymi a Twoim ciałem fizycznym może wywołać nudności. Dlatego za wszelką cenę unikamy takich projektów.

Co możemy z tym zrobić?

Jeśli zbudujemy aplikację VR/AR poprawnie — z wystarczającą częstotliwością odświeżania, aby zapobiec nudnościom podczas ruchu fizycznego, i upewnimy się, że Twój ruch fizyczny odpowiada ruchowi wirtualnemu — pozostaje nam tylko bardzo mały procent populacji, który nadal cierpi na lekki dyskomfort. Dlaczego?

Wyjaśnienie jest proste: technologie wyświetlania nie są jeszcze doskonałe. Jeśli trzymasz palec przed oczami i skupiasz na nim wzrok, mięśnie oka stymulują ostrość (akomodacja), sprawiając, że palec jest ostry, a tło rozmazane. Możesz wtedy łatwo przenieść wzrok na tło bez poruszania oczami. Niestety, nie jest to jeszcze możliwe w wirtualnej lub rozszerzonej rzeczywistości. Wszystko jest wyświetlane na ekranie, a więc jest płaskie (konflikt konwergencji i akomodacji). Jednak to wyzwanie ewoluuje i istnieje już kilka rozwiązań eliminujących ten mankament wyświetlania.

Gdy ten problem zostanie rozwiązany, gogle będą nieograniczone, a my będziemy w stanie stworzyć okulary VR, w których nie będziesz w stanie odróżnić wirtualnej rzeczywistości od naszej własnej.